اين كيست اين كسي كه روي جاده‌ي ابديت

بسوي لحظه‌ي توحيد مي‌رود

و ساعت هميشگيش را

با منطق رياضي تفريق‌ها و تفرقه‌ها كوك مي‌كند.

اين كيست اين كسي كه بانگ خروسان را

آغاز قلب روز نمي‌داند

آغاز بوي ناشتايي مي‌داند

اين كيست اين كسي كه تاج عشق به سر دارد

و در ميان جامه‌هاي عروسي پوسيده‌ست.



پس آفتاب سرانجام

در يك زمان واحد

بر هر دو قلب نااميد نتابيد.

تو از طنين كاشي آبي تهي شدي.

...........................................................................................................

اي دوست  اي دوست  اي دوست                 جور تو از آن كشم كه روي تو نكوست

مردم گويند بهشت خواهي يا دوست               اي بي خبران بهشت با دوست نكوست

                                       فقط به خاطر..........